Przejdź do zawartości

TGV Sud-Est

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
TGV 23000
TGV 33000
Ilustracja
Kraj produkcji

 Francja

Producent

Alsthom

Lata budowy

1988–1992

Układ wagonów

s+s+d+d+d+d+d+d+s+s

Wymiary
Masa służbowa

TGV 23000: 385 t
TGV 33000: 390 t

Długość

200,2 m

Napęd
Typ silników

Silniki szeregowe prądu stałego

Liczba silników

12

Napięcie zasilania

Prąd stały 1,5 kV
Prąd przemienny 25 kV – 50 Hz
Prąd przemienny 15 kV – 16,67 Hz (tylko TGV 33000)

Parametry eksploatacyjne
Moc ciągła

3100 kW (przy 1,5 kV)
6450 kW (przy 25 kV)

Prędkość konstrukcyjna

270 km/h
300 km/h

Maksymalna prędkość eksploatacyjna

270 km/h
300 km/h

Parametry użytkowe
Liczba miejsc siedzących

Pierwsza klasa: 110 lub 69
Druga klasa: 240 lub 276

TGV Sud-Est – francuski elektryczny zespół trakcyjny należący do rodziny pociągów TGV. W nomenklaturze SNCF pociągi te są oznaczone jako klasa TGV 23000 (wersje 2-systemowe) oraz TGV 33000 (wersje 3-systemowe). Jest to pierwsza generacja pociągów TGV, zbudowanych przez przedsiębiorstwo Alsthom w latach 1978–1985.

W eksploatacji pozostaje 109 pociągów o numerach 1–98 i 100–102, 110–118. Większość składów poddano modernizacji, zwiększając prędkość maksymalną do 300 km/h.

Pierwsze pociągi TGV Sud-Est zbudowano jako prototypy w 1978 roku. Skonstruowano dwie jednostki tego typu, nazwane „Patrick” i „Sophie”, które przez trzy lata przechodziły różnorakie testy przed uruchomieniem seryjnej produkcji. Projektantem zarówno wyglądu, jak i malowania pociągu był Jack Cooper. Pociągi TGV Sud-Est składają się z dwóch głowic napędowych, między które włączono 8 wagonów zawieszonych na wspólnych wózkach. Pociąg napędza 12 silników szeregowych prądu stałego. Zestawy kołowe wagonów wyposażone są w hamulce tarczowe, podczas gdy w głowicach napędowych zastosowano tradycyjne hamulce klockowe ze względu na konieczność ograniczenia nacisków osi. Pociągi zasilane są napięciem stałym 1,5 kV lub przemiennym 25 kV. W roku 1984 dostarczono pierwsze pociągi 3-systemowe, przystosowane do zasilania napięciem przemiennym 15 kV, przeznaczone do obsługi połączeń ze Szwajcarią.

Wystrój wnętrza był pierwotnie raczej ubogi, a zagęszczenie foteli jest dość duże, pozostawiając pasażerom niewiele miejsca na nogi. Pociągi miały w założeniach kursować jedynie między Paryżem i Lyonem, a zatem czas podróży rzędu 2 godzin nie wymagał zapewnienia szczególnie wyszukanego komfortu. Tym niemniej wagony są wyposażone w klimatyzację. Pewna ilość pociągów składała się wyłącznie z wagonów pierwszej klasy, w założeniu przeznaczone one były dla podróżujących w interesach, gotowych zapłacić więcej za większy komfort.

Ze względu na coraz dłuższe czasy podróży pociągami TGV, pociągi zostały zmodernizowane w latach 1986–1990. Wszystkie składy uzyskały zawieszenia pneumatyczne, podobne do zastosowanych we wchodzących właśnie do służby TGV Atlantique. W latach 1987–1996 dokonano również modernizacji wnętrz.

Począwszy od roku 1996 rozpoczęto zmianę malowania pociągów. Oryginalny pomarańczowy kolor TGV Sud-Est ustąpił miejsca szaro-niebieskiemu malowaniu, charakterystycznego dla pozostałych pociągów TGV. Pociągi 3-systemowe uzyskały z kolei specjalne malowanie, charakterystyczne dla Ligne de Coeur, którą obsługują. Ostatnie pociągi w oryginalnym malowaniu przetrwały do roku 2001.

Seria Liczba Lata budowy Użytkownik Numery Uwagi
Series 23000 98 1978–1985 SNCF 01–37, 39–69, 71–87, 89–102 2-systemowe
nr 38 przebudowany jako TGV La Poste
nr 70 zezłomowany w 1988
nr 88 przebudowany na potrzeby przetestowania TGV Atlantique
nr 101 przebudowany na potrzeby przetestowania systemy wychylnego nadwozia
Series 33000 9 110–118 3-systemowe